វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វឌ្ឍមានវិធី
ន. [វ័ត-ឍៈ-មាន-វិ-ធី]
វិធីតែងនិពន្ធមួយបែបដែលកវី អ្នកនិពន្ធ ធ្វើឱ្យដំណើររឿងមានការរីកចម្រើនពីធូរស្រាលទៅតានតឹងឬពីតានតឹងទៅធូរស្រាលវិញ ដូចជា ក្នុងរឿងទុំទាវ ស្នេហាទុំទាវចេញដំណើរពីភាពធម្មតាទៅរកភាពតានតឹងបន្តិចម្ដងៗរហូតបណ្ដាលឱ្យតួអង្គឯកទាំងពីរស្លាប់។
