វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វទញ្ញូ
ន. [វៈ-ទ័ញ-ញូ]
អ្នកដឹងក្នុងការនិយាយស្ដី, អ្នកចេះនិយាយស្ដីគួរដល់ការ; អ្នកដែលមានចិត្តទូលាយ; មនុស្សចិត្តបុណ្យ; អ្នកដែលដឹងក្នុងការឱបអរសាទរ (ទាំងបុរសទាំងស្ត្រី) :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
អ្នកដឹងក្នុងការនិយាយស្ដី, អ្នកចេះនិយាយស្ដីគួរដល់ការ; អ្នកដែលមានចិត្តទូលាយ; មនុស្សចិត្តបុណ្យ; អ្នកដែលដឹងក្នុងការឱបអរសាទរ (ទាំងបុរសទាំងស្ត្រី) :
ឧទាហរណ៍
“(ព.កា.) អ្នកវទញ្ញូ អាចជាគំរូ ឱ្យគេធ្វើតាម សម្ដីទៀតទាត់ មិនភ្លាំងភ្លាត់ភ្លាម ទើបបានមាននាម ថាប្រាជ្ញវោហារ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់