វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វនិព្វក
ស្មូម; ស្មូមអ្នកពោលពណ៌នាសរសើរគុណរបស់អ្នកឱ្យឬសរសើរផលទានជាមុនរួចទើបសូមទាន ឬក៏ពោលសរសើរ, ពោលពាក្យឱ្យពរ ក្នុងកាលដែលគេឱ្យទានមកខ្លួនរួចហើយ (សរសេរជា វណិព្វក ក៏បាន)។
ស្មូម; ស្មូមអ្នកពោលពណ៌នាសរសើរគុណរបស់អ្នកឱ្យឬសរសើរផលទានជាមុនរួចទើបសូមទាន ឬក៏ពោលសរសើរ, ពោលពាក្យឱ្យពរ ក្នុងកាលដែលគេឱ្យទានមកខ្លួនរួចហើយ (សរសេរជា វណិព្វក ក៏បាន)។
ស្មូម; ស្មូមអ្នកពោលពណ៌នាសរសើរគុណរបស់អ្នកឱ្យឬសរសើរផលទានជាមុនរួចទើបសូមទាន ឬក៏ពោលសរសើរ, ពោលពាក្យឱ្យពរ ក្នុងកាលដែលគេឱ្យទានមកខ្លួនរួចហើយ (សរសេរជា វណិព្វក ក៏បាន)។
“”