វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វល្លភៈ
គុ. [វ័ល-លៈ-ភៈ]
ដែលស្និទ្ធ, ស្និទ្ធស្នាល, ជិតដិត; ដែលគាប់គួរ; ដែលជាទីស្រឡាញ់អស់ពីចិត្ត។
ដែលស្និទ្ធ, ស្និទ្ធស្នាល, ជិតដិត; ដែលគាប់គួរ; ដែលជាទីស្រឡាញ់អស់ពីចិត្ត។
ដែលស្និទ្ធ, ស្និទ្ធស្នាល, ជិតដិត; ដែលគាប់គួរ; ដែលជាទីស្រឡាញ់អស់ពីចិត្ត។
“”
ភាវៈស្និទ្ធស្នាល; ការគាប់គួរ។
“”
មិត្រយ៉ាងស្និទ្ធ, មិនទំនុកទុកចិត្តស្មើខ្លួនមួយ។
“”
(ម.ព. វល្លភមិត្ត)។
“”