វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វស្សា
ន. [វ័ស-សា]
ឆ្នាំ; ភ្លៀង; រដូវភ្លៀង។
ឆ្នាំ; ភ្លៀង; រដូវភ្លៀង។
ឆ្នាំ; ភ្លៀង; រដូវភ្លៀង។
“”
នៅរក្សាអរុណក្នុងរដូវភ្លៀង ក្នុងទីមានកំណត់របស់បព្វជិតពុទ្ធសាសនិក។
“”
ខែមានភ្លៀង។
“”
(ម.ព. កាន់វស្សា)។
“”
ប្ដេជ្ញាថា នៅក្នុងរដូវភ្លៀងក្នុងទីមានកំណត់របស់ភិក្ខុសាមណេរ។
“”
នៅចាំវស្សាគ្រប់គ្រាន់តាមកាលកំណត់ហើយ។
“”
សម័យដែលពួកបព្វជិតពុទ្ធសាសនិកចេញវស្សាហើយ គឺកាលជាខាងចុងនៃវស្សានរដូវ។
“”
នៅឱ្យកន្លងអរុណក្នុងទីក្រៅអាវាសដែលកំណត់ចាំវស្សា របស់ភិក្ខុសាមណេរ។
“”
មួយរដូវភ្លៀង :
“បួសបានមួយវស្សា។”
សំពត់ដែលទាយកប្រគេនភិក្ខុសាមណេរអ្នកនៅចាំវស្សារួចហើយ។
“”
(ព.ផ្ទ. ខែប្រាំង)។