វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វាក្យ
ន. [វា-ក្យ៉ៈ]
ពាក្យ, សម្ដី; វោហារ; ប្រយោគ។
ពាក្យ, សម្ដី; វោហារ; ប្រយោគ។
ពាក្យ, សម្ដី; វោហារ; ប្រយោគ។
“”
ប្រយោគមួយៗដែលមានសេចក្ដីគ្រប់គ្រាន់, ដូចជា :
“គេខំប្រឹងរៀនចំណេះដើម្បីប្រយោជន៍ឱ្យកើតទ្រព្យសម្បត្តិ (ព.វ.)។”
ការប្រែពាក្យ គឺការប្រែពីភាសាមួយទៅមួយ។
“”
សព្ទគឺពាក្យ, ប្រជុំពាក្យសម្រាប់ប្រើក្នុងភាសានីមួយៗ, មេពាក្យដែលប្រើក្នុងវិជ្ជានីមួយៗ :
“ចេះវាក្យសព្ទ, រៀនវាក្យសព្ទ។”
សម្ពន្ធនៃពាក្យ, ការចងក្រងពាក្យ; ផ្នែកវេយ្យាករណ៍និយាយពីមុខការនាទី និងរបៀបនៃពាក្យពេចន៍ក្នុងប្រយោគនីមួយៗ។
“”
ចំណែកប្រយោគ គឺសង្កាត់ពាក្យដែលមានសេចក្ដីមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់, ដូចជា :
“ផ្ទះរបស់ខ្ញុំ; ស្រុកកើតជំងឺ (ព.វ.)។”