វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វាំងនន
ន. [វាំង-នន]
សំពត់ផ្ទាំងធំសម្រាប់ចងបិទបាំងកន្លែងដេកជាដើម, រនាំងធំ (ច្រើនប្រើសំពត់ព័ណ៌) :
សំពត់ផ្ទាំងធំសម្រាប់ចងបិទបាំងកន្លែងដេកជាដើម, រនាំងធំ (ច្រើនប្រើសំពត់ព័ណ៌) :
សំពត់ផ្ទាំងធំសម្រាប់ចងបិទបាំងកន្លែងដេកជាដើម, រនាំងធំ (ច្រើនប្រើសំពត់ព័ណ៌) :
“ចងវាំងនន, បាំងវាំងនន។”
(តាមលំនាំពាក្យនេះ សមតែនឹងយល់ថា វាំង “បាំង” ជាពាក្យខ្មែរ, ន្ចន អ.ថ. ន៉ន សៀមថា “ដេក” = សំពត់សម្រាប់បាំងដេក; ប៉ុន្តែនឹងយកជាការពិតតាមន័យនេះពុំបាន, ព្រោះសៀមហៅ វាំងនន ថាមា់ន អ.ថ. ម៉ាន់, មិនមែនហៅ វ័ងន្ចន វុ័ងន៉ន ទេ)។