វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វិឃាតភាព
ន. [វិ-ឃាត-តៈ-ភាប]
ដំណើរទើសទែង; ការទទឹងទាស់; ការខ្ទាំងខ្ទប់; ការប៉ះទង្គិច, ទង្គុកទង្គិច; សេចក្ដីចង្អៀតចង្អល់ចិត្ត; ការទម្លាយ; ការធ្វើឱ្យវិនាស, ការបំផ្លាញ; ការប្រហារ។
ដំណើរទើសទែង; ការទទឹងទាស់; ការខ្ទាំងខ្ទប់; ការប៉ះទង្គិច, ទង្គុកទង្គិច; សេចក្ដីចង្អៀតចង្អល់ចិត្ត; ការទម្លាយ; ការធ្វើឱ្យវិនាស, ការបំផ្លាញ; ការប្រហារ។
ដំណើរទើសទែង; ការទទឹងទាស់; ការខ្ទាំងខ្ទប់; ការប៉ះទង្គិច, ទង្គុកទង្គិច; សេចក្ដីចង្អៀតចង្អល់ចិត្ត; ការទម្លាយ; ការធ្វើឱ្យវិនាស, ការបំផ្លាញ; ការប្រហារ។
“”
(ម.ព. ពិឃាដ ផង)។