វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វិចិន្តា
ន. [វិ-ចិន-ដា]
ការនឹកឃើញផ្សេងៗ, ការនឹកផ្ដេសផ្ដាស; សេចក្ដីរវើរវាយចិត្ត; សេចក្ដីអផ្សុក :
ការនឹកឃើញផ្សេងៗ, ការនឹកផ្ដេសផ្ដាស; សេចក្ដីរវើរវាយចិត្ត; សេចក្ដីអផ្សុក :
ការនឹកឃើញផ្សេងៗ, ការនឹកផ្ដេសផ្ដាស; សេចក្ដីរវើរវាយចិត្ត; សេចក្ដីអផ្សុក :
“(ព.កា.) រីវិចិន្តា នាំការសិក្សា ឱ្យកើតរាយមាយ ត្រូវបោះបង់ចេញ បណ្ដេញឱ្យឆ្ងាយ កុំឱ្យរសាយចាកការរៀនសូត្រ។”