វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វិនាសនៈ
ន. [វិ-នា-សៈ-ណៈ]
សេចក្ដីខូចបង់, ការបាត់, បាត់បង់; ...។
សេចក្ដីខូចបង់, ការបាត់, បាត់បង់; ...។
សេចក្ដីខូចបង់, ការបាត់, បាត់បង់; ...។
“”
អាការៈនៃវិនាសន៍, អាការៈដែលនាំបណ្ដាលឱ្យកើតវិនាសន៍។
“”
ឧបាយឱ្យកើតវិនាសន៍, ឧបាយបំផ្លាញ។
“”
(ម.ព. វិនាស)។