វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វិបាក
[វិ-បាក]
ដំណើរចាស់, ទុំ, ឆ្អិន; ការចម្អិន; ការទ្រុឌទ្រោម; ដំណើររលួយ។
ដំណើរចាស់, ទុំ, ឆ្អិន; ការចម្អិន; ការទ្រុឌទ្រោម; ដំណើររលួយ។
ដំណើរចាស់, ទុំ, ឆ្អិន; ការចម្អិន; ការទ្រុឌទ្រោម; ដំណើររលួយ។
“”
ផលបុណ្យ ឬផលបាប :
“ទទួលវិបាក, តាមវិបាក។”
ចិត្តជាស្នាមគំនូសរបស់កុសលឬអកុសល។
“”
កម្មដែលឱ្យផល។
“”
ទុក្ខដែលកើតអំពីផលបាប។
“”
សុខដែលកើតអំពីផលបុណ្យ។
“”
សោកដែលកើតព្រោះផលបាប។
“”
សំណល់ផលកម្ម, សេសបាប។
“”
(គណិត.) សេចក្ដីសន្និដ្ឋានពីទ្រឹស្ដីបទឬសម្រាយបញ្ជាក់ :
“វិបាកនៃទ្រឹស្ដីបទនេះ។”