វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វិរតិ
ន. [វិ-រៈ-តិ]
ការវៀរ, វៀរលែង; ការតមដាច់ខាត, ការកាន់ត្រណម :
ការវៀរ, វៀរលែង; ការតមដាច់ខាត, ការកាន់ត្រណម :
ការវៀរ, វៀរលែង; ការតមដាច់ខាត, ការកាន់ត្រណម :
“មានវិរតិ។”
ចេតនាដែលវៀរ, ដែលតមដាច់ខាត។
“”
ដំណើរដាច់ត្រណម។
“”
(ម.ព. វិរតិច្ឆេទ)។
“”