វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វិរាគ
ន. [វិ-រាគ]
ការប្រាសចាករាគៈ, ដំណើរអស់តម្រេក; ព្រះនិញ្វន។
ការប្រាសចាករាគៈ, ដំណើរអស់តម្រេក; ព្រះនិញ្វន។
ការប្រាសចាករាគៈ, ដំណើរអស់តម្រេក; ព្រះនិញ្វន។
“”
ចិត្តដែលឥតរាគៈ, ឥតតម្រេក។
“”
ព្រះនិញ្វន។
“”
ភាពនៃវិរាគធម៌; ភាពជាអ្នកឥតរាគៈ, បែបបទរបស់បុគ្គលអ្នកឥតរាគៈ។
“”