វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វិវាទ
ន. [វិ-វាត]
ដំណើរទាស់ទែងគ្នា, ដំណើរឈ្លោះប្រកែកគ្នា :
ដំណើរទាស់ទែងគ្នា, ដំណើរឈ្លោះប្រកែកគ្នា :
ដំណើរទាស់ទែងគ្នា, ដំណើរឈ្លោះប្រកែកគ្នា :
“មានវិវាទ, កើតវិវាទនឹងគ្នា។”
អំពើវិវាទ។
“”
ហេតុដែលនាំឱ្យកើតវិវាទ, ដំណើរវិវាទ។
“”
(ម.ព. វិវាទការី)។
“”
អ្នកហៃឈ្លោះ។
“”
ពួកអ្នកវិវាទ, គូវិវាទ។
“”
(ម.ព. វិវាទបក្ខ)។
“”
រឿងឬដំណើរវិវាទ។
“”
(ម.ព. វិវាទការណ៍)។
“”
(ម.ព. វិវាទព័ស្តុ)។
“”
អធិករណ៍ដែលកើតព្រោះដំណើរទាស់មាត់ពាក្យគ្នា; ការកើតក្ដីព្រោះតែសម្ដី។
“”
អ្នកដែលកំពុងមានវិវាទនឹងគ្នាដោយហេតុណាមួយ។
“”
(បើស្ត្រីជា វិវាទការិនី)។