វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វិសយ
ន. [វិ-សៈ-យ៉ៈ]
អារម្មណ៍; គំនិត; ទី, តំបន់; ទីអាស្រ័យ; ភូមិ, ស្រុក; ប្រទេស; ខេត្ត, ដែន; បរិវេណ; មណ្ឌល; ទីបំផុត (នៃការមើលឃើញ) ; នាទី, ផ្នែក។ល។ :
អារម្មណ៍; គំនិត; ទី, តំបន់; ទីអាស្រ័យ; ភូមិ, ស្រុក; ប្រទេស; ខេត្ត, ដែន; បរិវេណ; មណ្ឌល; ទីបំផុត (នៃការមើលឃើញ) ; នាទី, ផ្នែក។ល។ :
អារម្មណ៍; គំនិត; ទី, តំបន់; ទីអាស្រ័យ; ភូមិ, ស្រុក; ប្រទេស; ខេត្ត, ដែន; បរិវេណ; មណ្ឌល; ទីបំផុត (នៃការមើលឃើញ) ; នាទី, ផ្នែក។ល។ :
“វិស័យរបស់ខ្លួន; ក្រៅវិស័យ; ផុតវិស័យ, ហួសវិស័យ; វិស័យសេដ្ឋកិច្ច។”
វិស័យរបស់ព្រះពុទ្ធ។
“”
ដំណើរប្រព្រឹត្តទៅនៃវិស័យ។
“”
(ម.ព. វិសយប្បវត្តិ)។
“”
រូបដែលជាផ្លូវកើតនៃអារម្មណ៍ :
“រូប, សំឡេង, ក្លិន, រស, សម្ផស្សជាវិសយរូប។”