វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វូបសន្ត
គុ. [វូ-ប៉ៈ-សន់-តៈ] ឬ [វូ-ប៉ៈ-សន់]
ដែលស្ងប់ប្លែក; ដែលរម្ងាប់; ដែលជើយ; សាន្តត្រាណ។
ដែលស្ងប់ប្លែក; ដែលរម្ងាប់; ដែលជើយ; សាន្តត្រាណ។
ដែលស្ងប់ប្លែក; ដែលរម្ងាប់; ដែលជើយ; សាន្តត្រាណ។
“”
ចិត្តស្ងប់, ចិត្តមិនជ្រួលច្រាល់។
“”
ទីស្ងប់, កន្លែងសាន្តត្រាណឬសុខស្រួល។
“”