វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វៀល
កិ. [វៀល]
ចិតឆ្កៀលជុំវិញដើម្បីយកសាច់ខាងក្រៅឬសាច់ខាងក្នុងដែលមូល :
ចិតឆ្កៀលជុំវិញដើម្បីយកសាច់ខាងក្រៅឬសាច់ខាងក្នុងដែលមូល :
ចិតឆ្កៀលជុំវិញដើម្បីយកសាច់ខាងក្រៅឬសាច់ខាងក្នុងដែលមូល :
“វៀលសាច់ដូង។”
ចិតយកសាច់ចេញសម្រួលឱ្យផតតាមគួរដល់ការប្រកប :
“វៀលផ្នៀងនង្គ័ល។”
ដែលចំហផ្នែកខ្លះនៃរាងកាយ មានសណ្ឋានដូចជាគេវៀលចេញ (ចំពោះតែសម្លៀកបំពាក់) :
“រ៉ូបកមូលវៀលក្លៀក, អាវវៀលខ្នង, ខោវៀលភ្លៅ។”
វៀលកេលជុំវិញ។
“”