វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វេទនារម្មណ៍
ន. [វេ-ទៈ-នា-រ៉ម់]
ការសោយអារម្មណ៍, ការដឹងនូវអារម្មណ៍ជាសុខឬជាទុក្ខ :
ការសោយអារម្មណ៍, ការដឹងនូវអារម្មណ៍ជាសុខឬជាទុក្ខ :
ការសោយអារម្មណ៍, ការដឹងនូវអារម្មណ៍ជាសុខឬជាទុក្ខ :
“សព្វថ្ងៃខ្ញុំហាក់ដូចជាទទួលនូវវេទនារម្មណ៍ជាទុក្ខសោកសៅជាងពេលមុន។”