វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វេបចិត្តិ
ន. [វេ-ប៉ៈ-ចិត-តិ]
នាមរបស់អសុរម្នាក់ជាធំជាងអស់ពួកអសុរ, ច្រើនហៅ វេបចិត្តិអសុរិន្ទ។
នាមរបស់អសុរម្នាក់ជាធំជាងអស់ពួកអសុរ, ច្រើនហៅ វេបចិត្តិអសុរិន្ទ។
នាមរបស់អសុរម្នាក់ជាធំជាងអស់ពួកអសុរ, ច្រើនហៅ វេបចិត្តិអសុរិន្ទ។
“”
(ម.ព. រាហុ ផង)។