វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វេយ្យាករណិក
ន. [វៃ-យា-កៈ-រ៉ៈ-ណិក]
អ្នករៀនវេយ្យាករណ៍, អ្នករៀនគម្ពីរប្រាប់គោលរបស់ភាសា; អ្នកតែងវេយ្យាករណ៍; អ្នកចេះវេយ្យាករណ៍; គ្រូវេយ្យាករណ៍ :
អ្នករៀនវេយ្យាករណ៍, អ្នករៀនគម្ពីរប្រាប់គោលរបស់ភាសា; អ្នកតែងវេយ្យាករណ៍; អ្នកចេះវេយ្យាករណ៍; គ្រូវេយ្យាករណ៍ :
អ្នករៀនវេយ្យាករណ៍, អ្នករៀនគម្ពីរប្រាប់គោលរបស់ភាសា; អ្នកតែងវេយ្យាករណ៍; អ្នកចេះវេយ្យាករណ៍; គ្រូវេយ្យាករណ៍ :
“ពួកវេយ្យាករណិក។”
(បើស្ត្រីជា វេយ្យាករណិកា)។