វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វេរប្បដិវេរ
ន. [វេ-រុ័ប-ប៉ៈ-ដិ-វេ]
ដំណើរចងពៀរតបពៀរ, ការចងពៀរម្ដងម្នាក់ គឺការដែលអ្នកមួយចងពៀរទៅរកហើយ អ្នកមួយត្រឡប់ចងពៀរមករកវិញ :
ដំណើរចងពៀរតបពៀរ, ការចងពៀរម្ដងម្នាក់ គឺការដែលអ្នកមួយចងពៀរទៅរកហើយ អ្នកមួយត្រឡប់ចងពៀរមករកវិញ :
ដំណើរចងពៀរតបពៀរ, ការចងពៀរម្ដងម្នាក់ គឺការដែលអ្នកមួយចងពៀរទៅរកហើយ អ្នកមួយត្រឡប់ចងពៀរមករកវិញ :
“វេរប្បដិវេរជាអំពើនាំឱ្យបានសេចក្ដីទុក្ខវិនាសម្ដងម្នាក់ មួយមុនមួយក្រោយ ...។”