វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វៃវាង
គុ.កិ., គុ. [វៃ-វាង]
ដែលមានប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ, ហើយដែលដឹងផ្លូវឧបាយចេះបត់បែន សម្របខ្លួនរស់នៅបរិបូរណ៍ដោយឧបាយ។ ដូចវាងវៃ។
ដែលមានប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ, ហើយដែលដឹងផ្លូវឧបាយចេះបត់បែន សម្របខ្លួនរស់នៅបរិបូរណ៍ដោយឧបាយ។ ដូចវាងវៃ។
ដែលមានប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ, ហើយដែលដឹងផ្លូវឧបាយចេះបត់បែន សម្របខ្លួនរស់នៅបរិបូរណ៍ដោយឧបាយ។ ដូចវាងវៃ។
“”