វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វ៉ឺយ
ឧ. [វ៉ឺយ]
ពាក្យអាលបនៈសម្រាប់និយាយទៅរកកូនក្មេងសាមញ្ញឬសម្រាប់មនុស្សដែលត្រូវប្រើពាក្យ អញ, ឯង ទៅរក :
ពាក្យអាលបនៈសម្រាប់និយាយទៅរកកូនក្មេងសាមញ្ញឬសម្រាប់មនុស្សដែលត្រូវប្រើពាក្យ អញ, ឯង ទៅរក :
ពាក្យអាលបនៈសម្រាប់និយាយទៅរកកូនក្មេងសាមញ្ញឬសម្រាប់មនុស្សដែលត្រូវប្រើពាក្យ អញ, ឯង ទៅរក :
“វ៉ឺយកនយើង!; នែវ៉ឺយ កុំលេងវ៉ឺយ! ...។”
(ប្រើពាក្យ វ៉ី ជាជំនួសក៏មាន)។