វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វ័ណ្ដ
ន. [វាន់]
ភាគ, ចំណែក; ការចងព័ទ្ធ; ទង; កួរ។
ភាគ, ចំណែក; ការចងព័ទ្ធ; ទង; កួរ។
ភាគ, ចំណែក; ការចងព័ទ្ធ; ទង; កួរ។
“”
កណ្ដាប់ព័ទ្ធជុំវិញ (ច្រើនសរសេរ វ័ណ្ឌ ជាង) :
“វ័ណ្ឌថាំង, វ័ណ្ឌធុង, ដែកវ័ណ្ឌផាឌិប។”
ចងព័ទ្ធ, រុំព័ទ្ធ, ព័ទ្ធព័ន្ធ, ព័ទ្ធជុំវិញ; ស្លៀកឬដណ្ដប់ព័ទ្ធប៉ឹង (ច្រើនសរសេរ វ័ណ្ឌ ជាង) :
“វ័ណ្ឌសំពត់ដូចព្នង។”
ព័ទ្ធព័ន្ធក :
“ពស់វ័ណ្ឌក។”
ស្លៀកកន្ទបប្រផុតប្រផើយ។
“”
ប៉ឹងព័ទ្ធបិទបាំងកេរ្តិ៍ខ្មាស។
“”
វ័ណ្ឌសំពត់បិទបាំងពោះ។
“”
ស្លៀកបិទបាំងជិតតែពីខាងមុខ។
“”
(សរសេរជា វណ្ដឬវណ្ឌ ក៏បាន)។