វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សក់ក
ន. [សក់-ក]
រោមរឹងសរសៃថ្លោសៗ ដុះលើដងកសេះ (ទីទៃពីសក់ក្បាលនិងសក់ស្វាយរបស់វា)។
រោមរឹងសរសៃថ្លោសៗ ដុះលើដងកសេះ (ទីទៃពីសក់ក្បាលនិងសក់ស្វាយរបស់វា)។
រោមរឹងសរសៃថ្លោសៗ ដុះលើដងកសេះ (ទីទៃពីសក់ក្បាលនិងសក់ស្វាយរបស់វា)។
“”
ពាក្យហៅវណ្ណយុត្តិ ត្រីសព្ទ :
“ស ដាក់សក់ក ដាក់ស្រៈ ី អានថា ស៊ី។”