វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សខិលភាសា
ន. [សៈ-ខិ-ឡៈ-ភា-សា]
សម្ដីដែលនាំឱ្យបានជាសំឡាញ់, ដែលនាំឱ្យកើតមិត្តភាព; សម្ដីឱបអរសាទរ :
សម្ដីដែលនាំឱ្យបានជាសំឡាញ់, ដែលនាំឱ្យកើតមិត្តភាព; សម្ដីឱបអរសាទរ :
សម្ដីដែលនាំឱ្យបានជាសំឡាញ់, ដែលនាំឱ្យកើតមិត្តភាព; សម្ដីឱបអរសាទរ :
“មនុស្សគួរប្រើសខិលសម្ភាសាទៅវិញទៅមករកគ្នា។”