វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សង្កិលេសិក
ដែលសៅហ្មង; ដែលជាមន្ទិល; ដែលនាំឱ្យអួអាប់, ឱ្យស្រអាប់។
ដែលសៅហ្មង; ដែលជាមន្ទិល; ដែលនាំឱ្យអួអាប់, ឱ្យស្រអាប់។
ដែលសៅហ្មង; ដែលជាមន្ទិល; ដែលនាំឱ្យអួអាប់, ឱ្យស្រអាប់។
“”
ចិត្តដែលមានសៅហ្មង។
“”
ធម៌សៅហ្មង។
“”
សន្តានសៅហ្មង, សន្តានចិត្តមិនបរិសុទ្ធ។
“”