វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សង្គ្រោះ
ន. [សង់-គ្រោះ]
ការទំនុកបម្រុង, ការជួយឱ្យបានសុខស្រួល :
ការទំនុកបម្រុង, ការជួយឱ្យបានសុខស្រួល :
ការទំនុកបម្រុង, ការជួយឱ្យបានសុខស្រួល :
“ចិញ្ចឹមរក្សាដោយសង្គ្រោះ, ឱ្យប្រាក់ដោយសង្គ្រោះ។”
ទំនុកបម្រុង, ផ្ចុងផ្ដើម, ស្រោចស្រង់, ជួយឱ្យបានសុខស្រួល :
“មាតាបិតាសង្គ្រោះបុត្រធីតា, អ្នកធំសង្គ្រោះអ្នកតូច។”
រាប់បញ្ចូល, រួមចូល :
“ធម៌នេះសង្គ្រោះចូលក្នុងព្រះអភិធម្ម។”
(កុំសរសេរ សង្គ្រោះហ៍ ព្រោះ ហ > ះ ហើយ)។