វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សញ្ជ័យ
ន. [ស័ញ-ជៃ]
ការឈ្នះស្រេចបាច់; ការប្រាបសត្រូវបាន; អ្នកដែលឈ្នះសត្រូវឬដែលប្រាបសត្រូវបាន។ ព្រះនាមព្រះវរបិតានៃព្រះវេស្សន្តរ (ក្នុងវេស្សន្តរជាតក), ច្រើនហៅ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ការឈ្នះស្រេចបាច់; ការប្រាបសត្រូវបាន; អ្នកដែលឈ្នះសត្រូវឬដែលប្រាបសត្រូវបាន។ ព្រះនាមព្រះវរបិតានៃព្រះវេស្សន្តរ (ក្នុងវេស្សន្តរជាតក), ច្រើនហៅ :
ឧទាហរណ៍
“ព្រះបាទស្រីសញ្ជ័យ"ព្រះបាទសញ្ជ័យមានស្រីសួស្ដី"។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់