វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សណ្ដាប់
ន. [សន់-ដាប់]
ទម្លាប់ដែលកើតមានដោយបានស្ដាប់ឮតៗមក; ទំនៀម; បែប, បែបបទ :
ទម្លាប់ដែលកើតមានដោយបានស្ដាប់ឮតៗមក; ទំនៀម; បែប, បែបបទ :
ទម្លាប់ដែលកើតមានដោយបានស្ដាប់ឮតៗមក; ទំនៀម; បែប, បែបបទ :
“ធ្វើតាមសណ្ដាប់បុរាណពីព្រេងនាយ, សណ្ដាប់មាតាបិតា; សណ្ដាប់ស្រុក, សណ្ដាប់ប្រទេស។”
(រ.ស.) ស្ដាប់ (ស្ដេចស្ដាប់) :
“ទ្រង់ព្រះសណ្ដាប់ គឺទ្រង់ស្ដាប់។”