វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សណ្ដូន
កិ. [សន់-ដូន]
ទម្លាក់ចុងខ្សែឬពួរដែលចងវត្ថុធ្ងន់ឱ្យធ្លាក់ចុះស្រឹមទៅក្នុងទឹកចាប់ឬចងចុងខ្សែឬចុងពួរម្ខាងឱ្យនៅមិនឱ្យលិច ឬឱ្យលិចទាំងអស់ក៏មាន :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ទម្លាក់ចុងខ្សែឬពួរដែលចងវត្ថុធ្ងន់ឱ្យធ្លាក់ចុះស្រឹមទៅក្នុងទឹកចាប់ឬចងចុងខ្សែឬចុងពួរម្ខាងឱ្យនៅមិនឱ្យលិច ឬឱ្យលិចទាំងអស់ក៏មាន :
ឧទាហរណ៍
“ចងដុំឥដ្ឋសណ្ដូនស្ទង់ជម្រៅទឹក; មនុស្សឥតមេត្តា ចងដុំថ្មសណ្ដូនឆ្កែពន្លិចទឹក។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់