វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សណ្ដោង
កិ. [សន់-ដោង]
ទាញអូសគ្រឿងចងបន្តោងឱ្យអណ្ដែតឬឱ្យលឿនដោយតាមគ្នា :
ទាញអូសគ្រឿងចងបន្តោងឱ្យអណ្ដែតឬឱ្យលឿនដោយតាមគ្នា :
ទាញអូសគ្រឿងចងបន្តោងឱ្យអណ្ដែតឬឱ្យលឿនដោយតាមគ្នា :
“កប៉ាល់សណ្ដោងទូក, រថសណ្ដោងរថ។”
ទៅទាំងសណ្ដោង ទៅទាំងហ្វូងឬទាំងគ្រួ។
“”
(ព.ប្រ.) មួយត្រក, មួយហ្វូង, មួយពួក, ដែលជាប់រសោងតាមគ្នា :
“កូនមួយសណ្ដោងជាល (ព.សា.)។”