វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សន្ទនីយ
គុ. [សន់-ទៈ-នី]
ដែលរាវ, ដែលអាចហូរបាន។
ដែលរាវ, ដែលអាចហូរបាន។
ដែលរាវ, ដែលអាចហូរបាន។
“”
សារធាតុរាវ ឧស្ម័ន ឬប្លាស្មា ដែលម៉ូលេគុល អាតូម ឬអ៊ីយ៉ុងរបស់វាមានទំនាញខ្សោយរវាងគ្នា ហូរឬធ្វើចលនាដោយសេរី ហើយមានរូបសណ្ឋានទៅតាមកម្លាំង និងឧបករណ៍ដែលផ្ទុកវា។
“”
វត្ថុរាវ។
“”