វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សន្ធឹក
[សន់-ធឹក]
សូរលាន់ឮខ្លាំង; សូរសព្ទដែលលាន់ឮរំពងគួរឱ្យស្ញើប :
សូរលាន់ឮខ្លាំង; សូរសព្ទដែលលាន់ឮរំពងគួរឱ្យស្ញើប :
សូរលាន់ឮខ្លាំង; សូរសព្ទដែលលាន់ឮរំពងគួរឱ្យស្ញើប :
“សន្ធឹកខ្យល់ព្យុះ, សន្ធឹករលកសមុទ្រ។”
ដែលច្រើនហួសប្រមាណ, ច្រើនក្រៃ :
“បានអីវ៉ាន់សន្ធឹក; មនុស្សមកសន្ធឹកណាស់, ត្រូវគេស្ដីឱ្យសន្ធឹក។”