វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សន្និបាត—
[សន់-និ-ប៉ា-តៈ—]
(ម.ព. សន្និបាត) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. សន្និបាត) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. សន្និបាត) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
“”
ក្នុងទីប្រជុំ។
“”
ក្រុមអ្នកប្រជុំធ្វើការរួមគ្នា, ក្រុមជំនុំ។
“”
ទីប្រជុំ។
“”
ជាតិមនុស្សផ្សេងៗគ្នាដែលរួបរួមទុកដូចជាជាតិមួយ នៅក្នុងអំណាចច្បាប់រាជការតែមួយ :
“ពួកសន្និបាតជាតិ។”
ទីដែលប្រជុំគ្នា, ទីសម្រាប់ប្រជុំ។
“”
រោងសម្រាប់ប្រជុំ។
“”
រោគច្រើនយ៉ាងដែលប្រជុំកើតដំណាលគ្នាតែក្នុងរូបមួយ (ហៅ សន្និបាតាពាធ ក៏បាន)។
“”
(ម.ព. សន្និបាតមាល)។
“”
(ម.ព. សន្និបាតសភា)។
“”
(ម.ព. សន្និបាតដ្ឋាន)។
“”
(ម.ព. សន្និបាតរោគ)។
“”