វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សន្លឹម
គុ. [សន់-ឡឹម]
ដែលឆ្ងាយឃើញលន្លឹម :
ដែលឆ្ងាយឃើញលន្លឹម :
ដែលឆ្ងាយឃើញលន្លឹម :
“ឆ្ងាយសន្លឹម។”
ឆ្ងាយសន្លឹមមើលមិនឃើញត្រើយ។
“”
ឆ្ងាយសន្លឹមមើលទៅឃើញជាផ្សែង :
“វាលធំសន្លឹមបែកផ្សែង។”
ដែលចេះតែធ្មេចភ្នែកមិនបើក ដោយឈឺធ្ងន់ :
“ចេះតែសន្លឹម; ដេកសន្លឹម, ធ្មេចភ្នែកសន្លឹម។”