វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សមុដ្ឋាន
ន. [សៈ-មុត-ឋាន]
ការតាំងឡើង, កើតឡើង, បណ្ដាលឡើង; ការក្រោកឡើង; ហេតុ, មូលហេតុ, ដើមហេតុ, កំណើតហេតុ, គោលដើម :
ការតាំងឡើង, កើតឡើង, បណ្ដាលឡើង; ការក្រោកឡើង; ហេតុ, មូលហេតុ, ដើមហេតុ, កំណើតហេតុ, គោលដើម :
ការតាំងឡើង, កើតឡើង, បណ្ដាលឡើង; ការក្រោកឡើង; ហេតុ, មូលហេតុ, ដើមហេតុ, កំណើតហេតុ, គោលដើម :
“សមុដ្ឋានរបស់បាណាតិបាត, សមុដ្ឋានជំងឺ, សមុដ្ឋានក្ដី។”
អំពើដែលកើតអំពីកាយ។
“”
អំពើដែលកើតអំពីចិត្ត។
“”
(ម.ព. ចិត្តសមុដ្ឋាន)។
“”
អំពើដែលកើតអំពីវាចា។
“”