វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្ដី
ន. [សំ-ដី]
ពាក្យដែលស្ដី, ដែលនិយាយ, ភាសា :
ពាក្យដែលស្ដី, ដែលនិយាយ, ភាសា :
ពាក្យដែលស្ដី, ដែលនិយាយ, ភាសា :
“សម្ដីពីរោះ, សម្ដីទន់; ចេះសម្ដី។”
(ម.ព. មួលសម្ដី)។
“”
(ព.ទ.បុ.) ចេះសម្ដីទុកជាទី១ចេះវិជ្ជាលេខទុកជាទី២ចេះសរសេរអក្សរល្អជាទី៣គឺការពូកែសម្ដីប្រសើរជាងការពូកែវិជ្ជាលេខនិងការពូកែសរសេរអក្សរល្អ។
“”
(ព.ទ.បុ.)(ម.ព. ស{¥¥}៤{££} កិ.)។
“”
(ម.ព. សំដៅ ប.)។
“”
(សរសេរជា សំដី ក៏បាន)។