វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្ទាយ
គុ. [សំ-ម្ទាយ]
សាមញ្ញ, ដែលជាធម្មតា, រាយរង, បន្ទាប់បន្សំ; ដែលរាប់រយរាប់ពាន់ :
សាមញ្ញ, ដែលជាធម្មតា, រាយរង, បន្ទាប់បន្សំ; ដែលរាប់រយរាប់ពាន់ :
សាមញ្ញ, ដែលជាធម្មតា, រាយរង, បន្ទាប់បន្សំ; ដែលរាប់រយរាប់ពាន់ :
“ការសម្ទាយ ការងាររាយរង, ការបន្ទាប់បន្សំ។”
មនុស្សសាមញ្ញ, មនុស្សរយ។
“”
សុខទុក្ខជាធម្មតា :
“(ព.កា.) ការក្រកុំគិតងាយ ការសម្ទាយជាកម្រោល សន្សឹមកុំបំបោល ក្រែងពុំដល់ដូចប្រាថ្នា (សាស្ត្រាច្បាប់កេរ្តិ៍កាល)។”