វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្ទុះ
ន. [សំ-ទុះ]
កម្លាំងឬទំហឹងល្បឿនដែលស្ទុះ, ដែលលឿន :
កម្លាំងឬទំហឹងល្បឿនដែលស្ទុះ, ដែលលឿន :
កម្លាំងឬទំហឹងល្បឿនដែលស្ទុះ, ដែលលឿន :
“បោលមួយសម្ទុះ, ទៅមួយសំទុះ; ដើរមួយសំទុះ។”
(រូប.) បម្រែបម្រួលល្បឿនធៀបទៅនឹងរយៈពេល, អត្រានៃការផ្លាស់ប្ដូរល្បឿន។
“”