វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្ទេះ
គុ., ន. [សំ-ទេះ]
ដែលស្ទេះ, ដែលរបេះរេចមាត់; សណ្ឋានដែលស្ទេះ, ដែលរបេះរេច :
ដែលស្ទេះ, ដែលរបេះរេចមាត់; សណ្ឋានដែលស្ទេះ, ដែលរបេះរេច :
ដែលស្ទេះ, ដែលរបេះរេចមាត់; សណ្ឋានដែលស្ទេះ, ដែលរបេះរេច :
“ឆ្នាំងសម្ទេះមាត់។”
(សរសេរជា សំទេះ ក៏បាន)។