វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្បសាទ
ន. [ស័ម-ប៉ៈ-សាត]
សេចក្ដីជ្រះថ្លាខ្លាំង; សេចក្ដីជឿទុកចិត្តឥតរង្កៀស :
សេចក្ដីជ្រះថ្លាខ្លាំង; សេចក្ដីជឿទុកចិត្តឥតរង្កៀស :
សេចក្ដីជ្រះថ្លាខ្លាំង; សេចក្ដីជឿទុកចិត្តឥតរង្កៀស :
“ឱ្យទានដោយសម្បសាទ; មានសម្បសាទចម្ពោះមិត្រសម្លាញ់។”
(ប្រើជា សម្បសាទន៍ ក៏បាន)។