វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្បាច់
គុ. [ស័ម-បាច់]
ដែលជាកេរ្តិ៍, ជាដំណែល, ជាមរតក :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ដែលជាកេរ្តិ៍, ជាដំណែល, ជាមរតក :
ឧទាហរណ៍
“ទ្រព្យសម្បាច់, កេរ្តិ៍សម្បាច់។”
២
ទ្រព្យកេរ្តិ៍, របស់ជាដំណែល, មរតក :
ឧទាហរណ៍
“បុត្រធីតាត្រូវទទួលសម្បាច់របស់មាតាបិតា។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់