វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្បោរ
ន. [សំ-បោ]
ធាតុទឹករាវឬខាប់ដែលហូរចេញមកតាមរន្ធច្រមុះ ដោយមានរោគផ្ដាសាយឬកើតឫសដូងច្រមុះ, ត្រូវចំហាយក្ដៅជាដើម :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ធាតុទឹករាវឬខាប់ដែលហូរចេញមកតាមរន្ធច្រមុះ ដោយមានរោគផ្ដាសាយឬកើតឫសដូងច្រមុះ, ត្រូវចំហាយក្ដៅជាដើម :
ឧទាហរណ៍
“ហៀរសម្បោរ។”
២
រំអិលដែលធ្លាក់មកតាមឧច្ចារមគ្គ :
ឧទាហរណ៍
“កើតរោគមួលធ្លាក់សុទ្ធតែសម្បោរ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់