វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្ពាធ
គុ. [សំ-ពាត]
ចង្អៀត; ដែលជ្រៀតបៀត; ដែលញាត់ញៀតថ្ដែថ្ដុក។
ចង្អៀត; ដែលជ្រៀតបៀត; ដែលញាត់ញៀតថ្ដែថ្ដុក។
ចង្អៀត; ដែលជ្រៀតបៀត; ដែលញាត់ញៀតថ្ដែថ្ដុក។
“”
ទីចង្អៀត។
“”
កោដ្ឋ, ជង្រុក, បន្ទប់ចង្អៀត។
“”
ផ្ទះចង្អៀត។
“”
ចិត្តចង្អៀតចង្អល់; ចិត្តដែលគិតជ្រៀតបៀតគេ។
“”
ទីចង្អៀត; អវយវៈកំបាំង។
“”
ផ្លូវចង្អៀត។
“”
ដែលដល់នូវសេចក្ដីចង្អៀតចិត្ត។
“”
អ្នកដែលកំពុងតប់ប្រមល់ចិត្ត។
“”
(ម.ព. សម្ពាធបថ)។
“”
(ម.ព. សម្ពាធមគ្គ)។
“”
ច្រកឬប្រហប់ចង្អៀត។
“”
អាវាស, លំនៅ ចង្អៀត។ល។
“”
(រូប.) ផលធៀបកម្លាំងនឹងផ្ទៃដែលរងកម្លាំង :
“សម្ពាធនៃខ្យល់ក្នុងកង់ឡាន។”