សម្ភិន្ន—

(ម.ព. សម្ភិន្ន) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

ញាតិដែលបែកគ្នា, ដែលកើតឈ្លោះប្រកែកបែកបាក់គ្នា។

វង្ស, ត្រកូលដែលបែកគ្នា។