វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្រិត
កិ. [សំ-រ៉ិត]
ធ្វើឱ្យស្អាត, ឱ្យបរិសុទ្ធ; សិតទឹកឬផាត់ទឹកសម្រេងមិនឱ្យដោយកករជាដើម :
ធ្វើឱ្យស្អាត, ឱ្យបរិសុទ្ធ; សិតទឹកឬផាត់ទឹកសម្រេងមិនឱ្យដោយកករជាដើម :
ធ្វើឱ្យស្អាត, ឱ្យបរិសុទ្ធ; សិតទឹកឬផាត់ទឹកសម្រេងមិនឱ្យដោយកករជាដើម :
“សម្រិតទឹក។”
ផ្ចិតផ្ចង់ឱ្យស្អាត, ឱ្យបរិសុទ្ធ :
“ធ្វើការសម្រិតសម្រាំង។”
រើសសម្រាំងយកតែល្អ :
“រើសសម្រិតសម្រាំងយកសុទ្ធតែល្អៗ។”
ដែលស្រិតរួចហើយ (ប្រើចំពោះតែអង្ករ) :
“អង្ករសម្រិត។”
(ព.ផ្ទ. សំរូប)។