វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្រួច
កិ. [សំ-រួច]
ធ្វើឱ្យស្រួច, បិតឱ្យស្រួច :
ធ្វើឱ្យស្រួច, បិតឱ្យស្រួច :
ធ្វើឱ្យស្រួច, បិតឱ្យស្រួច :
“សម្រួចឈើ។”
ពង្រឹងជំហរ, ឆន្ទៈ,..., ធ្វើឱ្យមុតស្រួច រឹងប៉ឹង មុតមាំ :
“សម្រួចគោលជំហរប្រយុទ្ធ, សម្រួចឆន្ទៈយ៉ាងមុតមាំ។”
(ព.ប្រ.) ប្រុងចាំ, ប្រុងទុកឱ្យហើយ :
“សម្រួចមាត់ចាំនិយាយ, សម្រួចគំនិតទុកជាមុន។”
សម្រាំងគំនិតស្មារតីប្រុងទុកស្រេច។
“”