វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្លាញ់
គុ. [សំ-ឡាញ់]
ដែលជាទីស្រឡាញ់ពេញចិត្ត :
ដែលជាទីស្រឡាញ់ពេញចិត្ត :
ដែលជាទីស្រឡាញ់ពេញចិត្ត :
“កូនសម្លាញ់, ទ្រព្យសម្លាញ់។”
អ្នកដែលជាទីស្រឡាញ់ស្និទ្ធស្នាល, មិត្រជិតដិត :
“សុំគ្នាជាសម្លាញ់។”
មិត្រជាទីស្រឡាញ់។
“”
សម្លាញ់ពុំងា, សម្លាញ់ស្មើចិត្ត។
“”