វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្លាប់
កិ. [សំ-ឡាប់]
ធ្វើឱ្យស្លាប់, បំបាត់ជីវិត, ផ្ដាច់ជីវិត :
ធ្វើឱ្យស្លាប់, បំបាត់ជីវិត, ផ្ដាច់ជីវិត :
ធ្វើឱ្យស្លាប់, បំបាត់ជីវិត, ផ្ដាច់ជីវិត :
“សម្លាប់សត្វ។”
(ព.ប្រ.) កម្ចាត់បង់ឱ្យលែងកើតមានតទៅទៀត :
“សម្លាប់កិលេស។”
ធ្វើឱ្យស្លាប់សាច់ :
“សម្លាប់ស្បែក។”
បំផ្លាញ; បង្ខូចឬបង្ខាតប្រយោជន៍ :
“សម្លាប់ប្រយោជន៍។”
លាក់ពុត; សម្ដែងកលមាយាធ្វើហាក់ដូចជាស្លាប់ :
“សម្លាប់ពុត។”
កួចចំណងមួយបែបផ្ទុយពីបត់ចន្ទាស គឺទាញកន្ទុយខ្សែចំណងម្ខាងឱ្យផុតស្រឡះពីរង្វង់ចំណង :
“ចងសម្លាប់មុខ។”
(ម.ព. ពុត ផង)។